Zincir

Kuru rüzgârda çatlamış dudaklarımız

yalnız tütüne alışabilmişti.

İki sevgi sözcüğü söylese, kanayacak sanki;

bu mahsul vermez topraklar gibi.

Sadece önümüzü görmekten,

taşları ezberledik cami yollarındaki.

“İnşallah, maşallah, barekallah…”

Fakat hangimiz tefekkür edebilirdi

bu çıplak dağlara bakarak?

Zaman geldi ve geçti, göremedik ama fark ettik:

boylarımız büyüklerimizi, fikirlerimiz tepeleri aşmıştı.

İnandık, zinciri kıran biz olacaktık.

Yaşsız gözlerle öldürdük babalarımızı.

Lâkin yoktu mahzenlerimizde kürek

ne kadar denesek de, gömemedik.

Ve zincirler yeniden şakırdadı.