Kuşlar Geceleri de Öter

Gündüz ile gece çoktan yer değiştirmiş, Yıldızların ışıkları geceyi aydınlatma görevini

üstlenmişti. Terk edilmiş binaların ve uykuya yeni dalmış ağaçların arasından sadece tek bir

ses yankılanıyordu. Taş zeminde tıkır tıkır ses çıkaran iki çift ayak. Sadece yürüyorlardı,

yürüdükçe düşünüyor düşündükçe yürüyorlardı. Doğru yoldalar mıydı yoksa kayıp mı

olmuşlardı. Umursamadılar. Öyle bir rüzgar geçip gitti ki içlerinden, kalplerinin üstünde

örtülü kalmış bir parmak tozu aldı götürdü. Başka zaman olsa tir tir titretecek rüzgar bu sefer

temizlik getirmişti. Belki de estiği yönle alakalıdır diye düşündüler. Gözlerine inen perde usul

usul açılmış, korkuları ağırlaşmıştı artık her şeyi daha net görebiliyorlardı. Ya da öyle

olduğunu düşünüyorlardı. Orda olmak istemediklerini fark ettiler. Ya da anca kendilerine itiraf

edebildiler. Oldukları yerde kalacaklar mıydı? Yeni bir yola mı sapacaklardı ya da. Artık yere

çarpan ayak sesleri de kesilmiş sadece rüzgarın uğultusu kalmıştı. Kelimelerle değil gözleriyle

konuşuyorlardı. Bakışları birbirini bulduğunda ne düşündüklerini anlamışlardı bile. Biri

ormanın içine sapacak diğeri geldiği taş yoldan geri dönecekti. Bunca zaman birlikte

yürümeleri yolun kalanını da birlikte yürüyecekleri anlamına gelmiyordu. Keşke gelseydi.

İkisinin de farklı korkuları, yolları vardı. Biri olduğu yeri bırakmaktan diğeri olduğu yerde

kalmaktan korkuyordu. Yine konuşmadılar. Bakışlarıyla ağlaşıp vedalaştılar. Kendi yollarına

döndükleri an aralarındaki halatı hissettiler. Bunca yolu birlikte yürümüşlerdi. Aralarında

oluşan bağ halat kadar sağlam ve bir o kadar da uzundu. Aralarına kilometreler girse de o

halatın kopmayacağını da gerilmeyeceğini de biliyorlardı. Ama bunu bilmek onları üzmekten

geri durmadı. Birbirlerinin ayak seslerini duyamayacak kadar uzaklaşmışlardı birbirlerinden.

Rüzgar da uğuldamayı kesmiş, yaslarını tutmalarına izin vermişti. Tam o sırada hiç

beklemedikleri bir şey oldu. Kuşlar ötmeye başladı. Karanlığın içinde ötüşmeye başladılar.

İkisi de duymuştu sesleri. O güne kadar kuşların geceleri de ötebileceğini hiç

düşünmemişlerdi. Kuşların cıvıltısı ruhlarını ferahlattı, ceplerini bu güne kadar biriktirdikleri

anılarla doldurdu. Ve yürümeye devam ettiler.