KIYI ŞEHİRLERİ

beş yaşındaki çocuğun fikri gibi çizilmiş

şurası dağlık olsun, burası deniz

üzümün yeşilini morla

dutun karasını beyazla

büyütmek

beş yaşındaki çocuğun fikri gibi

bir kıyı şehri öğretisi:

“aynı yerlerden yaralayabilirsen boğumları

bellerler doğum lekesi”

hüzünlü bir hikâyedir minik kulaklara

camdan bakmak

çünkü sarıya, pembeye, kırmızıya da çalsa

hep bejdir duvar dipleri

ve çünkü ev dendi mi

çiziyoruz hâlâ dışardan bakar gibi

türküsünü yazdıracak kadar sevdirmeyen ama 

ömrümüzün milatlarını sığdıran 

parantezler açtığımızda ağzımıza

erik düşüren başka bahçelerden

bir şehir korurdu bizi sürekli birbirini göstermekten

burunlarımızı bayırlarına benzeterek sevdik

olgunlaşmadık yeşilden yeşile

tuzlu ve aksi yemişlerle

havası hep rüzgârlı olurdu

hutbelerin televizyonu andırdığı günlerde

kalıplarımız büyüdükçe küçük kalıyorsak

birbirimize dikerdi koşuştururken kanattığımız yerleri 

taşıyacak baş sayısı artarsa hanelerde

tersten okuyup Eyüp’ün mucizesini

kurt doldururdu ceplerimize ki kemirsinler duvar diplerini

kıyı şehirlerinin adetidir kalkan tozu sevmek

çünkü salondaki bir gürültüyken devlet 

tozutmak beraber, bereket demek