kursaklar ve ötesi

hapsolmuş nefesim

bir çift göze,

kursakta kalmaya mahkum hevesim

üç beş söze bayram ediyor.

                                   aniden kopuyor uçurtmam

dedem gür bıyığıyla gülümsüyor

kuraklaşıyor zihnim

neye baksam uzaklaşıyor

kayboluyor avuçlarımda zannetiklerim

                                  aslında şimdi hepsi tastamam.

kursak…

yirmilerimize basmadan altüst ettiğimiz hayatımızı yeniden kursak?

umudum aksak

yaşımız bir elin parmağını geçmezken kurduğumuz hayallere yeniden aksak?

ruhum sonsuzluğa tutsak

bugünü aklımızda tutsak

ve yarın, dünü usulca unutsak;

içimizi sızlatanları, zihnimizi bulandıranları bi’ hamlede kussak

elimizde olmayanları oluruna,

belki de olmazına bırakırsak

o zaman hissedebiliriz belki de kendimizi,

kendimize ait.