Denizden Kaçış

Şehirden uzaklaştıkça binaların kasvetli grisi yerini puslu yeşilliğiyle zeytin ağaçlarına bırakıyor. Yolda uyunur genelde -şoför değilsen- ama yol boyu sana eşlik eden zeytinlikler varsa uyumak büyük haksızlık olur onlara ve emekçilerine. Yüz defa baksam yüz birinci defa yine hayretle bakakalırım kendi gövdesine boyun eğdiren o dallarına. Tıpkı yıllanmış bir ihtiyara bakar gibi. Pencereyi biraz indirip acı kokusunu da almadan olmaz, ham zeytin ne çok benzer bi insanın hayatına. Önce elden geçirmek lazım, kırılmadan, ezilmeden pek bir şeye benzemez. Zaman ister tabii, bol bol da emek. Olanca kuvvetle sırkalamak gerek, inatla tutundukları dallarından söküp koparmak ve gocunmadan yerden toplamak. Sonra zeytinyağı yapmak ve vatandaşa sağlam bir fiyata satmak. Beğenmeyen en ucuzundan bir paket margarin kullanabilir, herkes özgür sonuçta.

     Kıskandırırım uçsuz bucaksız başak tarlalarını, ah şu dedem, vakti zamanında iki dönüm kuru toprak yerine zeytinlik alsa n’olurdu sanki. Nesilden nesile yanlış kararlar. Artık payımıza düşen başak tarlalarının tozunu yutmak. Hep böyle değil midir zaten, bazı seçimlerin kaderini mecburen yaşamak.

     Yol kıvrıldıkça tepeler tepeleri aşıyor ve zeytinlikler azalarak meyve bahçelerine bırakıyor kendini. Denizden ne kadar kaçarsan o kadar çoğalır şeftali ağaçları. Mevsimi geçmek üzeredir zaten, hasat çoktan bitmiş kalanı göz hakkıdır gelen geçene. İnsan bi meyve bahçesinin önünden geçerken çocukluğunu hatırlıyor. Arsız iştahını ve bi o kadar da korkusuzluğunu. Şimdilerde hasret kaldığımız sıradan hevesleri. Nerede bana tepeden bakan o ağaç dalları, şimdi çıkın isterseniz karşıma ama artık canım şeftali çekmiyor.

     Narindir şeftaliler, zeytin kadar zora gelemezler. Ya sapına tutunamayıp bırakıverir kendini ya da hemen eziliverir avuçlar içinde. Zamanında gelip toplamayanlardan intikam alır.

     Zaten şimdi deniz de durulmuştur. Dalgalandıran bendim, şeftalileri ezip tabaktaki yeşil zeytinleri ayrıştırdığım gibi.