Yaşanmamışlıklar... Hiç olmamış bir şey nasıl bu kadar canını yakar ki insanın? Hiç yaşanmamış yalnızca zihninde, o uçsuz bucaksız hayal dünyasında var olmuş yapay bir gerçeklik. Ah o kafamdaki küçük hayalperest sen yok musun sen...Senden sebep hep bu ağlayışlarım, hüzünlerim, tanrıya isyanlarım. Dön artık gerçek dünyaya, çık şu kendini kapattığın fanusun içinden! Kendi kendini hapseder mi hiç insan? Kendi kendine zulmeder mi? Bak hayat debisini arttırmış akıp gidiyor, bir yaş daha aldın – şu...