ceviz ağacının meyvesi

her şeye ramak kalınan günlerden geldim

o günler tenha bir gençtim

görmüştüm ki bir gün yapraklar gömülür

ve bilmiştim ki mevsim gelir

insan yaşadım diyemediğini görür.

çocukken taktığım

sağ bileğimdeki casioyu kaybettim

zaten ezan ve çan seslerinden

yalnızca vaktimin ne kadar kaldığını bilirdim

neyse ki vaktimi yetirdiğim günahlar

misafirlikte çaldığım o bilye kadardı

akıtırdı raftan bana bakarak

ağzımın salyasını

ve istediğim bilyeyi çalmadan

ve çalma arzusuyla yaşamadan

bilemezdim ki bugün

nedir ramak kalacak olan.

bugün yattığı yer bir ceviz ağacının dibidir

bana öğütlenen sözlerin

dinle ki oğlum densin başın okşansın

dinle ki cebine bir mendil

ayağına bir çorap geçirsin

dilindeki ayetlerin sakındığın elle birleşsin

dinle.

“bazı yaşlarına hiç doğmayan insanların

evlerin duvarlarını küçültürek yitmesiyle

gözlerimizdeki sisin bir buğuyu andırması

burada belgisiz bir ilişki vardır.”

bir kıyıda bir budakta

aman diyerek yaşanmazmış

bir cevizin dibinde anladım

ve anladıklarımdan kalan küçük bir ayet

biraz duymam biraz da dokunmam için

dilimden avuçlarıma indirilmiştir.

"bugünkü günahlarınız

standart sapmaya tabi değildir."