1. bir eve dönüş şiiri yazmalıyım. hani bana şehrin çehresindeki bacaları saydıran. bıraktığım gibi değilmiş buralar demeli. sonrası gelir. önce arabesk. biraz da nostalji. 2. avuçlarıma sığmayan bir günün istemiyle uyandım dedim ki en çok ben yürüyeyim bugün. yürüdüğüm yolu en çok ben seveyim. oysa suçluyum kaçmaktan. şehrime bakıp da çirkinlik aramaktan. dilenciye verdiğim paradan. suçluyum kullandığım bütün sevgili hitaplarından. bugün yürüyemediğim bütün yollara mahcubum. 3. kaçtığım...

büyümek yaramamış bu şehre ve deniz parçalı dalgalı bu günlerde kopmuş bir parça etek ve kopmuş bir parça sen vardın ya elimde.   duymamıştık biz henüz çadırda doğmanın anlamını ve gebeliğin temel attığı evler dikilirdi bizi bekleyen yolların bitişiğine bu yokuşlu yollardan yürütürdü ailem elimizden tutup da bizi -ve yürürdük arkamızda bırakırken çocuk sesleriyle dolu kavgaları-   mezarlık önümüzde ve ben hep şiirini yakardım alabildiğine orman her taraf gözün...

kendimi çok küçük hissediyorum göğe bakarken göğe bakarken ve sırtım dayanmışsa toprağa hele ki bilmiyorsam güneşin doğacağı ve sabahın...