ÇAMAŞIRHANEDEKİ KIZA YAZDIĞIM ŞİİR

Belki kıtlığın öğrettiği biriktirme sanatıdır,

Belki kalabalıkta büyüyen bencilliğin inadı.

Başkalarının hakkını kendi çıkarına mühürlemek,

Ne ince bir iktidar arzusu, ne hazin bir sahiplenmek.

Seni anlayamıyorum, çamaşırhanedeki kız.

Bir toplumun aynasıdır bazen en küçük mesele,

Kamu malı sahipsiz sanılır, gelince kişisel menfaate.

Bir kâğıda sığdırmışsın müşterek olanın inkârını,

Bir makineye hapsetmişsin başkalarının ihtiyacını.

Seni anlayamıyorum, çamaşırhanedeki kız.

Ne tahtın var ne tacın, ne de hükmedeceğin bir diyar,

Ama bir çamaşır makinesinde kurmuşsun iktidar.

Dilerim bir gün anlarsın, dünya yalnız senden ibaret değil;

Herkesin hakkı varken kimsenin ayrıcalığı ebedî değil.

Seni anlayamıyorum, çamaşırhanedeki kız.