You Larp I Bite yahut Artık Hazırlık Değiller

Anneciğim, bu gerçekten son olabilir mi? Yurdun önündeki sahada yatıyorum.

Daha doğrusu ölmek üzereyim. Bacağımdan ve sanırım sırtımdan vuruldum, yukarı

baktığımda ise tek gördüğüm üzerime atlamak üzere fırsat bekleyen siyah figürler.

Çevremde kimse yok, olsa bile beni kurtarmaya gelmeyecekti hiçbiri. Karartılar

yaklaşmaya başlıyor, yine de pişman değilim. Sabah uyandığımda bunların hiçbirini

hayal edemezdim ama oldular. Bir anda oldular ve akan bir nehir gibi beni içine

çektiler. Gözlerim yavaş yavaş kapanmaya başlıyor, yine de pişman değilim çünkü

yaşamaya hiç bu kadar yakın hissetmemiştim.

Olan her şey kulübe girmemle başladı. Merdivende sigaradaydım ve üç kişi

benimle konuşmak istediklerini söylediler, ilk anlattıklarında benimle dalga

geçtiklerini düşünmüştüm. Böyle bir şey gerçek olamazdı, olsaydı bile olamazdı. Ama

nedense olur demiştim, yapacak daha iyi bir işim yoktu ne de olsa. Bana iki gün sonra

saat ondokuzda gidip arka kapıya dedikleri ritimde vurmamı söylediklerinde

gülmemek için kendimi zor tutmuştum. Durumun ciddiyetini de iki gün sonra

dediklerini aynen yaptığımda anladım.

Kapıya ritimle vurdum ve birkaç saniye bekledim. Karanlıktan yüzünü

göremediğim bir adam açtı kapıyı, koridordan ilerlememi söyledi. Dediğini yaptım.

Koridor, tek ışık kaynağı kenardaki birkaç fener olan loş bir odaya çıktı. İçerideki tek

şey köşede duran kürsü, onu çevreleyen insanlar. Yüzü maskeli adam kürsünün

üstüne çıkmış konuşuyordu. Pek bir şey anlamadım. Seçilmiş insanlar olduğumuz,

bunun yükünü çağımızın mesihleri olarak sırtlanmamız, hakkımız olanı alacağımız

hakkında bir şeyler.

Konuşması bitince beni göstererek yan odaya geçmemi söyledi. Masada o üçlü

oturuyodu. Yanlarına oturduğum gibi başları geldi ve buraya gelmemin bir anlamının

olmadığını, her şeyden önce kendimi kanıtlamam gerektiğini söyledi. Yaptıklarım

olmadan düşündüğümün bir anlamı yoktu, çağımızın en büyük günahı buydu ona

göre. Görünüşümüze verdiğimiz önem ve insanların algıları kurtarmayacaktı bizi.

Oradan sonraki günler sanki bir kaç saat içinde geçti. Yurt çöplerini ateşe

verme, göz korkutma ve gerilla fotoğrafçılığıyla iki hafta. Bir amaca hizmet etmese -o

sıralar amacı anlayamıyordum daha doğrusu- bile hayatımda heyecanlı bir şeylerin

olması güzeldi. Hayatımda ilk defa bir şeye bu kadar bağlandığımı hissediyordum.

Oraya gittiğimin iki hafta sonrasında tekrar sigaraya çıkmak üzereydim ki üç

adam beni durdurup “Gidiyoruz.” dediler. Uzun bir süre ormanın içinde yürüdük,

sonunda durduk. Çam ağaçlarının arasındaki boş bir çemberde ateş yanıyor ateşin

etrafında toplanan kalabalık ise yüzüne ayın ışığı yansıyan maskeli adamın

konuşmasını dinliyordu, adamın konuşmasına davullar ve sesler eşlik ederken iki

hafta önce kapıyı açan siyahlı adam elindeki kaseden bir içecek uzattı. İçtiğim anda

anladım her şeyi. Ne hakkında konuştuğunu, maskeyi, isimsizliğini ve en önemlisi,

hakkımız olanı. O ana kadar basit bir heyecan yahut sıkıntıdan yaptığım işler olarak

gördüğüm eylemlerin ne olduğun sonunda anlamıştım, oradaki herkes gibi buna

gönülden inanıyordum! Konuşması bittikten sonra bana gelip artık bir parçası

olduğumu ve bu yolda hazırlıklı olmam gerektiğini söyledi. “Tabii ki hazırım, başka

nasıl olabilirdi ki.”

O günden sonra hayatta ilk kez bir şeyleri anlayabilmemin şevkiyle daha

komplike eylemlere başlamıştım. Benim gibi onlarca, yüzlerce insan. Sanki canlı bir

organizmaymışız gibi herkesin kendi görevi vardı ve bir şeyler başardığımızı

hissediyorduk. Mahmutla tanışmamız da o günlerde olmuştu. Kendisi yurtta odadan

çevirme 1309 ofisindeydi, günler boyu biriktirdiğim gerilla fotoğraflarını götürürken

ara ara sohbet ederdik. Sonra ikimizi jurnal görevine verdiler. Ofiste bütün gün bu işi

yapmanın ayrı bir keyfi vardı, fiziksel insanlar değildik ikimiz de. İşin şiddetli

kısmından yeterince uzak. Ciddi kısmına ise yeterince yakın. Daha fazla detaya

girmeyeceğim, şu andan bakınca tatsız görünüyor hepsi.

O zamanlar öyle görünmüyordu belki ama uzun sürmeyecekti bu. Sabah

kalkıp odaya girdiğimde Mahmutu paniklemiş bir biçimde volta atarken buldum. “Her

şey bitti oğlum, hayatımızın kayışına şahit oluyoruz burada!”. Bakakaldım.

“Jurnallendik diyorum sana, hem de kim tarafından biliyor musun?” ben bir şey

düşünemeden kendi cevabını verdi “Ben de bilmiyorum, sorun da orada ya işte”.

Kendisini sakinleştirmeye çalıştırsam da tedirginliği geçmiyordu. Aşağı indiğimizde

ise bizim için çok geçti. Kapıdan çıkar çıkmaz kırmızı üstü açık bir arabadaki

heriflerin ateşine maruz kaldık. Beni ıskaladıkları için şükredemeden yanımda

Mahmutun bedenini ve tüfeğini yeniden dolduran ayıyı fark edip koşmaya başladım,

ben can halimle koşmaya çalışırken önce arabanın çalıştığını duydum, sonra da silahın

sesini. Yerde gözlerimi açtığımda ise araba çoktan gitmişti. Anneciğim, bu gerçekten

son mu?

Bunları o gece kaldırıldığım hastaneden yazıyorum. Ambulanslar son anda

yetişti ve kurtarıldım, mahmutun durumu daha kötüydü. Üç gün üç gece kıvrandıktan

sonra gitmiş karşı tarafa. Benim ise tekrar yürüyebileceğime inanmıyor doktorlar.

Yakın zamanda geri döneceğimi biliyorum ama. Buna mecburum. Buna mecburuz.

Ambulans yoldayken gelenlerden misillemeyle ilgilir birşeyler duymuştm.

Pencereden silah sesleri geliyor arada, alakalı olup olmadıklarını merak ediyorum.

Kazancağımız günler uzakta değil çünkü, çarmıhlarımızla çıktığımız tepeye çok az

kaldı, zafere mahkumuz.