sıkışıp kalmak üzerine

kapamışsın gözlerini

bu sıkışıp kalmış dünyayı bir türlü silemiyorsun hafızandan.

o nemli,soğuk tuğladan duvarlara vuruyorsun kendini

bakıyorsun,

avuçlarında kalmış saçların;

yalnızlığın soğukluğunda uyuşmuş ayakların.

bu fırtınaya karşı duramamışsın,

dünyanın bir ucuna savurmuş seni.

ayağa kalkmaya çalışıyorsun,

etrafına bakıyorsun ki yine aynı yerdesin.

hiçbir yere gidememişsin.

zaman aktıkça anılar silikleşir zannediyorsun

öyleyse neden anıları kilitlediğin odanın karanlığında sen de boğuluyorsun?

başını kaldırıp haykırıyorsun

nafile,duyuramazsın sesini

duyursan da var sanki sesini duyacak birisi.

pes ediyorsun,

nefesini sonmuşçasına verip

yığılıyorsun tenlerin sıcaklığından mahrum toprağa.

son bir kez yukarı bakıyorsun

çıkış yolu bulma umuduyla

anılar veriyor güneşin haberini.

sen doğarken ağladığından beri kışken

dışarıda bahar gelmişti oysaki.

aslında sen de biliyordun:

bahar geri gelecekti sen olmasan da

belki de açan çiçeklerden değildin yalnızca.