O

Part 1

Kışın gelmek için nazlandığı, sonbaharın ise tüm dinginliğiyle salındığı bir kasım sabahıydı.

Bu mevsim öncekilerden daha sakin geçiyordu. Sert ve ani hava geçişlerine alışık olan bünyelerin

neye uğradığını şaşırdığı garip bir atmosfer vardı. Heleki sürekli yetişme kaygısıyla koşuşturmaktan

alınlarını ikiye bölen uzun bir çizgiyle damgalanmış olan insanlar için çekilmez bir sıkıcılıktaydı

hava. Dışarda minik minik yağmur çişeliyor, arada bir duraksıyordu. O da alışık olmadığı kadar

sakin olan bir sabaha uyanmanın verdiği şaşkınlıkla ne yapacağını bilemediğinden, vücudunun

dinlenme ihtiyacına yenik düşüp yatağa gömülmek istiyordu. Bir yandan vücudunun her yerinde

sızlayan kaslarının acısına aldırış etmemek için çabalarken, bir yandan da bir an önce bilincini

uyandırıp koşuşturmacasına başlaması gerekiyordu. Bilinçli, sorumlu ve üretken herkesin çok iyi

bildiği gibi O da bunların farkındaydı ve günün sonunda toplumun ona da ‘İyi İnsan’ madalyasını

takması için rutinine sadık kalmalıydı. Önceki günden kalma pişmanlıkların üstünden birkaç kez

daha geçti. Dün canını sıkmış olan insanlara, ezberlediği küfürlerini baştan sona bir kere daha tekrar

etti. Ara ara uyukladı, ara ara yeni günün işlerini planlamaya çalıştı derken yataktan kalkması 40

dakikayı buldu. Bugününü özenerek demleyeceği, buram buram kokan, sıcacık kuşburnu çayı

eşliğinde kitap okuyarak ve dışarıda tablo gibi duran manzarayı seyrederek geçirmeyi hayal ettikten

sonra; aslında akşama kadar yatakta sızıp, uyanınca da ayılabilmek için şipşak kahve koyup, sabaha

kadar telefonda beynini eriteceğini fark etti. Bu farkındalığın ardından bedenine binlerce kez tatbik

ettirerek kas hafızasına oturttuğu kişisel bakım ve hazırlık işlerini hallederken, her ne kadar lanetler

ederek de olsa zihnini de uyandırabilmişti. Artık hayat amacını yerine getirmek ve insanlığa hizmet

etmek için yola koyulması gerekiyordu. Dışarıda çişeleyen yağmura baktı ve şemsiyesini kapıp

sokağa fırladı.

Öğretmen olmaktan mutluydu. Çocukluğundan beri insanların eğitim almasını sağlamak,

daha iyi yaşam koşullarına erişebilmeleri için çocuklara destek olmak, ilham vermek ve onlara yol

göstermek onun için büyük bir tutkuydu. İşini de severek yapıyordu aslında. Ancak geçen ay

katıldığı bir seminerde inceledikleri kitabın yazarı, senelerce aldığı eğitimin ona öğrettiklerini

temelden yanlışlıyordu ve bildiği her şeyin tam tersini söylüyordu. Eğitim sisteminin aslında

öğrencilerin yeteneklerini keşfetmesi ve geliştirmesi için değil de, insanları tektipleştirmek ve belirli

kalıplara sokmak için yaratıldığından bahsediyordu. Bunu sokaktaki birinden duysa komplo teorisi

diyerek geçiştirir ve önem vermezdi bile ama bu kitabı yazan kişi yıllarca Amerika’da yılın

öğretmeni seçilmiş ve ödüllendirilmiş, daha sonrasında bu tarz fikirleri savunan ve insanlara

yaymaya çalışan bir misyonere dönüşmüştü adeta. Bir yandan bu kadar uç noktada bir insanın

radikal olabileceğini ve fikirlerinin göz ardı edilebileceğini düşünürken diğer yandan katıldığı

seminerde kıymet verdiği ve saygı duyduğu meslektaşlarının bu kitaptaki fikirleri haklı bulması

onun da bu konuyu dikkate alması gerektiğini söylüyordu. Bu esnada yerdeki gazete küpüründe o

yazarın ölüm ilanını gördü. Bir anlığına kanı dondu ve birkaç dakika kadar boşluğa daldı. Tam da o

yazarı düşünürken bir anda karşısına yazarın ölüm ilanının çıkması onu afallatmıştı. Bunları

düşünerek yürümeye başladığında şemsiyesinin ucu bir kestane ağacının dallarına takıldı ve

şemsiye direklerinin başındaki bir top başlık yuvasından çıkarak yerde yuvarlandı. Uyku

mahmurluğunun ve soğuk havanın etkisiyle yarı ayık bir halde düşüncelere dalmışken bu minik

kaza onu somut dünyaya çekivermişti. Şemsiyenin top başlığını almak için çömeldiğinde kestane

ağacının dökülmüş yapraklarının görüntüsüyle büyülendi.

Part 2

Uçlarından ve kenarlarından kurumaya başlamış, ortaları hala yemyeşil olan bu renk

cümbüşü yapraklar her yerdeydi ve havanın kapalılığı yaprakların renklerini daha doygun bir hale

getiriyordu. Yapraklardan bir tanesine gözü ilişti, bu diğerlerinden çok farklı bir yapraktı. Yağmurlu

havalarda genelde asfaltın üzerinde şerit şeklinde, gökkuşağı renkleriyle oluşan yansımalara benzer

tonlarda parlayan bir yapraktı bu. Yaklaşıp yaprağı almak için uzandı. Yaprağın sapını tutacağı

esnada parmaklarında elektrik çarpmasına benzer bir etki hissetti. Anlık bir refleksle elini çekti ve

tekrar yaprağı almak için uzandı. Yaprağa dokunduğu anda zihninde görüntüler oluşmaya

başlıyordu. Ne olduğunu anlamamıştı. Zihninde canlanan ilk görüntü uzayda süzülen bir kuyruklu

yıldızdı. Bu kuyruklu yıldızın milyonlarca yıllık seyahatini bir film izlercesine izledi. Bu kuyruklu

yıldız bilinmeyen bir enerji kanalıyla ziyaret ettiği gezegenlerin her birinde, o gezegene özgü bir

şeyi gökkuşağı renklerine dönüştürüyordu. Dünya’ya yaklaştığında da bu kestane ağacının

yaprağını dönüştürmüştü. Yaprağa dokunmayı bıraktığı anda görüntüler de kayboluyordu. Böyle bir

şeyin gerçekleşebileceğine bile inanamazdı ama şu an birebir kendisi deneyimliyordu. Kuyruklu

yıldızın serüvenini izlerken çok vakit kaybettiğini fark etti. Bir an önce gitmesi gerekiyordu. Saati

kontrol ettiğinde çok şaşırdı. Çünkü yaprağa dokunduğunda zihninde geçirdiği milyonlarca yıllık

zaman, dünyada sadece 1 saniyeye tekabül ediyordu. Yaprağın büyüsüne kapılmıştı, tekrar eline

aldı. Ancak bu sefer görüntüler yoktu, kafasının içinde bir ses duymaya başlamıştı. Bu ses düşünme

sesi gibiydi ama başkasına aitti. Sese kim olduğunu sordu. Bu ses yaprağın sesiydi. Resmen

zihninde yaprak ile konuşabiliyordu. Yaprağa bunların nasıl mümkün olabildiğini sorduğunda,

yaprak da O’nunla aynı durumda olduğunu ve olanlara inanamadığını söyledi. İkisi de çok

şaşkındı. Birbirlerini tanımak için muhabbet etmeye başladılar. Yaprak, diğer kardeşleriyle birlikte

filizlendikleri ilkbahar günlerinden ömrünün sonuna yaklaştığı bugünlere kadar tüm hayat

hikayesini anlattı. O da büyüdüğü mahalleden tut şu anki öğrencilerine kadar her şeyi anlattı.

Yaprak, ağaç ananın oraya fidan olarak dikilme hikayesini anlatmaya başladığı sırada O’nun gözleri

doldu. Çünkü ağaç anayı oraya diken kişi O’nun anneannesiydi. Bu karşılaşmanın bir tesadüf

olamayacağını düşündüler. Anneannesi O için çok özeldi. Çünkü çocukluğunda onu anneannesi

büyütmüştü. Hayata dair öğrendiği her şeyin ilk adımlarında anneannesinin izleri vardı.

Anneannesinin onu nasıl eğittiğini, hayata hazırladığını anlatırken aklına gazete küpüründe ölüm

ilanını gördüğü yazar geldi. Aslında anneannesinin onu aynı o yazarın da bahsettiği şekilde

eğittiğini fark etti. Bu farkındalıkla yazarın kitabını almaya karar verdi. Ayrıca bu konuyu yaprakla

da tartışmak istedi. Yaprağa, ağaç ananın onları nasıl eğittiğini sordu. Yaprak, ağaç ananın onlara

susuz kaldıkları yaz sıcaklarında nasıl hayatta kalabileceklerini, egzoz gazlarıyla nasıl baş

edeceklerini nasıl öğrettiğini anlattı. Şafak vaktinde gündoğumu eşliğinde üzerindeki çiğ

damlalarının buharlaşmasıyla ferahladıkları ve güneşin ışınlarıyla beslenmeye başladıkları sırada

ağaç ananın onlara binlerce yıldır tohumdan tohuma aktarılan hikayeler anlattığından bahsetti.

Yaprağın anlattıkları O’nun gönlünü titretti. Titremenin etkisiyle yaprağı elinden düşürdü. Yaprak

elinden düşer düşmez diğer yaprakların rengine büründü. Gökkuşağı renkleri bir anda kayboluverdi.

O, büyük bir pişmanlıkla ve üzüntüyle yeniden yaprağa sarıldı ancak yaprakla arasındaki iletişim

kanalı kapanmıştı. Tekrar tekrar denedi, farklı yaprakları denedi ama olmuyordu. Bir süre etrafta

gezinerek başka gökkuşağı renklerinde yapraklar aradı ama nafile. Sonunda bu hikayenin bir kerelik

olduğunu kabullendi. Konuştuğu yaprağı özenle ağaç ananın gövdesine yaslayarak yere yatırdı.

Düşüncelere dalarak yola koyuldu.

Yerden almayı unuttuğu şemsiyenin top başlığı ise gökkuşağı renklerinde parlıyordu.

İlham kaynakları:

- Zor uyandığım yağmurlu bir sabah

- Çevre Mühendisliği’nin önündeki at kestanesi ağacı ve dökülen yaprakları

- C/2018 V1 Kuyruklu Yıldızı

- John Taylor Gatto