hayat

Anlaşmanı yaptın. Süre belirlendi. Doğduğun anda kum saati, tersine çevrildi. Herkes kutladı,

ölümle olan sessiz kumarını. Mutlu oldular senin adına, senin aksine.

Ağlayarak başladı maceran. Bir sıfır geride. Giderek gelişti vücudun, arzularının tersine. İri

bir bedende, sana uymayan sesinle, kabul görmez hareketlerinle ölüme yürüdün git gide. Her

yıl doğum gününü kutladılar, birer hediye ile taçlandırdılar. Kimse farkında değildi, kalan

ömründen bir yıl daha gitti.

Her mutlu gününde, en kötüsü bu olsun dendi. Fakat olmadı. Oldurmadılar. En mutlu anında

bile acıyı anarak, unutulmaz kıldılar.

Ne kadar garip değil mi insan, yaşarken bile tezat. Nefes almaktan korkar, korkudan nefes

alamaz. Ama sorsan, korku ecele hiçbir fayda sağlamaz.

Sabırlı ol bitecek bu işkence, az kaldı. Az kaldı, saracak dört bir yanını timsah gözyaşları. İyi

bilinecek, öyle anılacaksın ilk günler. Acılarından bi’ haber insanlar, neşenin söndüğüne

üzülecek. Titreyen eller, sesini koruyamayan çığlıklar..Hangisi daha gerçek olabilir ki, biricik

annenin inkarı kadar?

Sonunda sessizliğe gömüldüğünde, huzuru toprakta bulduğunu sanacaksın. Seyrekleşen

ziyaretler tamamen bittiğinde, soğuk mezara kalacaksın. Belki de gerçekten sona geldiğini

sanacaksın.

Bu daha başlangıç, farkına geç varacaksın.