top of page
Ara
  • Safi

HASTANE

Bazen kendi mutlu değilse insan,

İster başka herkes de mutsuz olsun.

Akşam hastaneye gittiğim zaman,

Öyle bir hâldeydim ben de; pek yorgun.

Aslında en başta şevkliydim ama,

Sonra gördüklerim hiç hoş değildi.

Kederli bir deli ki çıkmış cama.

Ve merakla ona bakan bir kedi...

En son adımıyla gerisin geri,

Birisi süzüldü; diğeri kaçtı.

Hikâyenin bu can alıcı yeri,

Aşk ve gençlikle kör gözümü açtı.

Acıyla kıvranan o zavallının,

Aklım metanetli oğlunda kaldı.

Çocuk haykırırken: "Lütfen! Kurtarın!",

Sedyede adamın göğsü al aldı.

Çok geldim buraya bulmaya şifa,

Dedim iyisini doktorlar bilir.

Kâr etmedi farklı olsun bu defa;

Doldur şırıngama hemşire zehir!

Sen girişte duran suratsız memur,

Şimdi tımarhane katını boş ver.

Bedenimden şuur çıksa ne olur?

Bana morgun donmuş yolunu göster!

Ebeler koparmış göbek bağımı

Düşünmek ıstırap vermezden evvel.

Öğrendim ya artık sol ve sağımı

Sensiz keseceğim cezamı ecel!


33 görüntüleme0 yorum

Son Yazılar

Hepsini Gör

Naif Savaş

Yeşil -3

Biter

Comments


© Copyright
bottom of page