durmaya yüz tutmuşların alacağı notlar

1.

bir eve dönüş şiiri yazmalıyım. hani bana

şehrin çehresindeki bacaları saydıran.

bıraktığım gibi değilmiş buralar demeli.

sonrası gelir. önce arabesk. biraz da nostalji.

2.

avuçlarıma sığmayan bir günün istemiyle uyandım

dedim ki en çok ben yürüyeyim bugün. yürüdüğüm

yolu en çok ben seveyim. oysa suçluyum kaçmaktan.

şehrime bakıp da çirkinlik aramaktan. dilenciye verdiğim

paradan. suçluyum kullandığım bütün sevgili hitaplarından.

bugün yürüyemediğim bütün yollara mahcubum.

3.

kaçtığım yerde anlamıştım. avuç avuç toprak yutan

çocukları. solumayı öğrendiğim toprağı havasını

sevmedim diye bırakmamayı. oysa o vakitlerde anlaşılmaz

bir rivayetti duyduğum. dul kalan bir toprak önce dağların

ve kuşların sesini yutarmış. ki kulaklarımızda yalnızca

kornaların sesi kalsın.

oysa ben buralarda kendi sesimi bile unuttum.

oysa ben yeri geldi. kendi kendime bile misafir oldum.

4.

yetiştiği hayattan kaçanların suçudur çünkü

durduğu yeri durmaya layık etmek. yetiştiği

hayattan kaçanlardık biz de. bir alarmı erte-

lermiş gibi.

ve sanırım

ne vakittir

açan bir çiçeği

sırf açtığı için

sevmedim.