Ne oldu bana? Ellerim, kollarım, gözlerim benim değil sanki. Ne bu? Rüzgârın getirdiği her yeni güne karşı gülerek durabilirken eskiden bu üşümem neden şimdi? Artık çocuk değilim ama en çok da şimdi çocuğum. Muğlaklığın kara kıyafetlerini giymiş bir çocuk. Nefes almak zor. Eskiden son nefes senin dudaklarında kalmıș gibi nefesimi senden çekip alabilirdim. Neredesin? Peki benim fırtınalar gibi esen, şelaleler gibi akan sözlerim nerede? Kalemimin mürekkebi mi bitti yoksa? Sözlerim yokken...