Muhtemelen bir insanın yapabileceği maksimum hızla kaçıyordum ölüm meleğinden. Bir insan kızı için uzun yaşamıştım ve her bir nefesimle de yaşamaya devam ediyordum. Ancak sanırım ecelim, her adımımla bana daha fazla yaklaşıyordu. Yine de omzumun üzerinden arkaya bakıp mesafeyi ölçmeye cesaretim yoktu. Yüz on bir yıl… İşte bu kadar zamandır vardım. Beni dünyaya getiren kişiler, o bedendeki görevlerini tamamlamış ve maddesel dünyadan ayrılmışlardı. Uzun hayatım boyunca buna hiç üzülmemiştim,...