Akşam ezanı okunmakta, cünüp olanlar gusül almakta; müminlerin ibadet vakti çattı gelmiş. Kurtuluş Parkı’nda sessiz sakin bir hava hakim; birbirine benzeyen her günün bir benzeri yaşanmakta, tek bir farkla: Üstü çıplak, vücudu yazılarla dolu, saçları ağarmış, kafasında madenci kasketi bir deli, elinde bayrakla dolaşmakta. Bu deli; Kurtuluş Parkı’ndaki kendi halinde güvercinlere bakarak çekirdek çitleyenlerin, güneşin tadını çıkarmak isteyenlerin, belki de biraz olsun günlük yaşamın...

Avare avare gezerim. Akşamları insana "bir gün daha tükendi" diyen o çile düdüğü çalar fabrikada; kendimi atarım sokaklara. Karaköy’ün gazozcusu, meyhanesi, restoranı, kitabevi, sahafı, büfesi, operası, sineması, düğmecisi, turşucusu... Hepsini tek tek geçerim. Her akşam o aynı köşede, “Yasaşın Cumhuriyet!” diye haykıran evsizin yanındaki Yusuf’un Kahvesine girerim. Yusuf’un kahvesi; evsizin, yurtsuzun, emekçinin, sanatçının, gece uyuyamayan, gündüzleri uyanmak istemeyen, gördüğü kabuslar...

Sonsuz merdivenlerden çıkmaya başladım; yerde sigara izmaritleri, duvarlarda solcu sloganlar... İki kişinin yan yana zor yürüyeceği, Allah’a emanet bir merdiven. Tam şu an üzerinde durduğum basamaklarda, geçen buraya geldiğimde bir “mal” takası olmuştu. Cidden evim olabilir bu apartman benim; “Burada mı yatmaya başlasam artık, işi gücü bırakıp?” diye düşünmeden edemedim. Ama gözüme özellikle takılan İbrahim Kaypakkaya posterleri oldu. Ne güzel be adamın posterleri! Rejimi devirmek isteyen...