Aklı beyaz biraya takılan karınca Bu mesleğin madenlerine inecek Ve öğrenecekti ki En güzel yanan kömür Renginde kararlı Sonra bir arpa boyu Büyüyecek karınca Ve öğrenecekti ki Kalleşlikten kardeşliğe doğru Bütün biralar sararmakta Bir farkındalığın yorgunluğunu Oğluyla telafi etmeye çalışacak karınca Ve öğrenecekti ki Ölmek tane tane Ölmek duvara karşı ve soğuk Karınca finalde deliriyor Çünkü yola hiç çıkmamış gibi Aklı beyaz biraya takıldı Karınca bir ayyaştı gençliğinde Şimdi oğlu kömür...

Deniz durgunlaşsa Arttırsa yalnızlığını ya da Hanımeli kokularını hatırlatsa veya alıp götürse seni Boğsa, derin, soğuk sularında… Elinden sadece  Teşekkür etmek gelir!

Ve tanrı dedi ki Ziyaret edin kardeşlerinizi Onların kamışları mermerdendir Gözleri buğulu, sağır, dilsiz, yüreksiz… Yine de saygıyı hak ederler   Ve insancık dedi ki Teşekkürler mon dieu! Bir ağaca sarılacağım, ardından Bir köpeği kendi iyiliği için geberteceğim Çünkü kararsız, tutarsız ve tamamen salağım ben   Ey tanrı, en eski toprak!  Yardım eline inandım tüm kalbimle Kanıtlar ağaç köklerinde gizli dedin, kabulümdur ama bundan sonra, mermer gözlerinden Beklenecek tek şey, özründür  ...