Evlat, Yorgan sıcak biliyorum, hele sırtın ağrırken, Uyku tatlı biliyorum, hele dün uyumamışken, Yer rahat biliyorum, yediğin son yumruğun üstüne, Ama evlat, işimiz henüz bitmedi. Bedenin aklına itaatsiz, Aklın bu yüzyılın sahte rahatlığına alışmış. Peki ama, bedeninin bu yüzyıldan haberi var mı? Atalarından kolay yaşama şansını bulsan da, Bedenin kadim düzenini buruşturup çöpe atacak mı? Şah damarındaki fırtına bir yorgana teslim kalacak mı? Tabii ki öğrenmen gereken bir konu daha var,...

Dünya'ya hoş geldiniz, bebekler! Bu taraftan buyrun lütfen. Hatırlamanız gereken bir iki detay var, Standart prosedür bu, Dünyanın her yerinde aynı kurallar. Kural 1: Işığı gördüğünüz anda ona yönelin, bu mecburi. Ciğeriniz sıvıyla dolu, ilk nefes canınızı yakacaktır, İşte tam o anda ağlamanız şiddetle önerilir, Unutursanız, ebeniz size şiddet ile hatırlatacaktır. Kural 2: Artık "yemek yemek" denilen şeyi yapmalısınız, Hem de günde üç kere en az! Yutmaya dair kabaca bir fikir yüklendi...

Kozmozda bir gezegen, yıldız tozu temelinde. İlk çağlarda, belki de evrenin merkezinde; Tam bu kayaların üstünde, hırçın denizlerin bağrında, Bitmek bilmeyen ateşten bir fırtına çağlardı. Yerinde duramayan öfkeli atomlar, hiçbir şeyi umursamazdı. Sonra, belki de bir anda, bir mucize sızıverdi kaostan: Bir grup atom, tüm o kombinasyonlar arasından, Bir maceraya atıldı: Molekül oldular; kararlı, aç ve hırslı. Yetmedi, el ele verip duvar ördüler dünyaya: "Kutsal olan içeride kalsın, dünya ise...