Kendi kafesinde barınan ruhlar Pencere ararken tökezleyen Yalpalayan adımlar Kime ait? Bu eski ve soluk balon Kırmızı Hayallerin içine battığı o bataklık Kim nerede ? Kayboldum ben yine boğuk gecede Öğle arası bir dinginlikti Aradığım bağırarak benim ruhumu Çağıran topraktı bağıran insanlarn arasında Beni gören tek şey Kaçtığım kendisinden Bir tutam yaşamak için İki üç sebep gerek Bulamadıklarım artık yok Bulduklarımsa nerede bilmiyorum. Kaçarken kaybettim onları. Bir ruh hali ya da serzeniş...

başından aşağı dökülen boyalardı dayatılan tüm kişilikler kaybolan geçmişe ait her yansıma geceleri selam veren sırlı aynada gümüş işlemeden bir imza asalet dolu cümleler dudaklarında sessizliğe gömülen elçi yine ne amaçla burada? kovala şu kediyi sakın çıkma ağaca düşerken sonsuz bir nehre akıntının önüne her seferinde farklı bir bilmece bana seni anlatan üzerimdeki tüm renkler artık bana ait çünkü ben bendim tüm sırların önüne çekilen ya da sessizce izleyen geceyi bekleyen hırçın seli 23.39...

fazla neşeli bir halin var ama meşrutiyet caddesi gibisin güven parka giden yolda kaybolmuş birisin ulustan daha yaşlısın hayta bir çocuk misali odtü ile yarışırsın beytepeye giderken niyet edersin bir şeylere hacettepe misali benimsersin her şeyinle tunalıdan koşmaya başlarsın bahçeliye kadar kızılay... sensin! o hafif meşrep halinle Milli kütüphanede inip bahçelievler gibi özlersin uzak ama yakınındaki sevdiceğini emeğe varmadan uyursun aşti gibi kimsessizler kimsesi Anadolu durağındasın...