Kerpeten rüzgarı Bana çocukluğumu hatırlat Kerpeten rüzgarı Haftalardır sürgündeyim güneşten uzaklarda Kanatlarımın üzerinde kanlı kocaman bir ısırık farz et Duvarlarımızdan biri gökyüzü Yatıyoruz kalkıyoruz şehrin külliyatında Masumiyet kadar ağır, meşguliyetimiz Ben hayal kurarım Patikacığım söndürür Yamasını saydığım ağaç Gövdene isimlerimizi kazıyacağız Çünkü bu yolun sonu bariz Çünkü mutluyduk, sözlerimizden hallice Ve ben artık çok yoruldum Biri ağır, biri hüzünlü zavallı bacaklarım…...

Aklı beyaz biraya takılan karınca Bu mesleğin madenlerine inecek Ve öğrenecekti ki En güzel yanan kömür Renginde kararlı Sonra bir arpa boyu Büyüyecek karınca Ve öğrenecekti ki Kalleşlikten kardeşliğe doğru Bütün biralar sararmakta Bir farkındalığın yorgunluğunu Oğluyla telafi etmeye çalışacak karınca Ve öğrenecekti ki Ölmek tane tane Ölmek duvara karşı ve soğuk Karınca finalde deliriyor Çünkü yola hiç çıkmamış gibi Aklı beyaz biraya takıldı Karınca bir ayyaştı gençliğinde Şimdi oğlu kömür...

Deniz durgunlaşsa Arttırsa yalnızlığını ya da Hanımeli kokularını hatırlatsa veya alıp götürse seni Boğsa, derin, soğuk sularında… Elinden sadece Teşekkür etmek gelir!