Bir ant üzerine kurulu varlığım Sessiz bir köşede içine alacak seni Ölümsüz bir bahara götürecek Ben bu ant ile seni bağladım Göğe, suya, toprağa Önce kıştan geçirecek seni varlığım Sonra yazdan Bugün kış geliyor Ve ben kapımın önünde bekliyorum Zemînin ağarmasını Artık yeşil boyalarla kapatamazsın akları, sana sesleniyorum doğa Ve ben kapımın önünde bekliyorum Serçeleri tunç, güvercinleri mermerden Bir kış yaklaşıyor Selâm sana, ey masum kış Artık süpürgemle verandadayım Ve sen kış bahçemden...

Şâir mâvi kulübeye girdi Bir jeton attı küçük deliğe Tuşladı, numarayı çevirdi Hızla telefon etti bülbüle Yaşlıca, kocaman cüsseli kuş Allı turunculu atkısını Doladı boynuna karmakarış Eline de âhizeyi aldı Can verir bülbül düz konuşursa Musikisiz açarsa ağzını Kâlbinden kan akıyordu kuşun Göğsüne karanfiller bastırdı: “Söyle, al al karanfilleri kana bulasam kim bilecek Şâirin mesleği yaşamaktır, ölürken de yaşayacak”

Ateş neden mi kızıl Sormayın! O soğuk sular bir bûse kondurmuş Yanağına Utanıp sıkılıyor, renkten renge giriyor Gök neden mi mâvi Ne siz sorun ne ben söyleyeyim! Gözyaşını dökmüş Yastığına Sürmelerini akıtmış Sırılsıklam âşık olmuş okyanuslara Ah yıldızlar neden böyle telli pullu Allı duvaklı Neden olacak! Geceleri ayartmak için Ama o fettan yıldızların şansı var mı söyleyin Ay dururken Başıbozuk ada vapuru dururken