Ateş ilk ortaya çıktığında bunun bir halüsinasyon mu yoksa geçici bir delilik anı mı olduğunu anlayamamıştım. Avuçlarımın içinde yanan o kırmızı alevler beni yakmıyor, aksine içimde uzun zamandır yerini bilmediğim bir boşluğu dolduruyordu. Parmak uçlarımda geziniyor, düşüncelerime ve duygularıma tepki veriyordu. O an hissettiğim şey korku değildi; geç kalınmış bir tanışma gibiydi. Ben ise kendi kontrolümün sınırlayan zorlayan bu gücü sonuna kadar kabuk etmiştim Çocukluğumdan beri içimde...

Yaklaşık bir ay sonra Alin eve geldiğinde şaşkın görünüyordu. Kendi kendine konuşurken bu güçlere sahip daha çok kişinin olduğu haberini...

Herkes bir kere olsa dahi karşısındakinin düşüncesini okumak ister.   Beni seviyor mu? Benden nefret mi ediyor? Şu anda ne düşünüyor?...