top of page
Ara

ab imo pectore

ruhumun sürekli yuvası,

-dudaklarını her açışının üstesinden gelmem

ve gücümü toplayabilmem zaman aldı

her kelimene birer damla kanadım


bunları üç zamanlı sana yazıyorum,

birkaç yıldır pikniğe çıkmadım

kabullenemedim benden önce yaşamış olduğunu

çocuktum aslında

salıncak gıcırtılarına ritim tutabilecek kadar sakindim

o zamanlar marmelat ve reçelin farkını bilmez

seni sevmenin

dünya üzerindeki en kolay iş olduğunu düşünürdüm

dediğim gibi

çocuktum aslında

ve yalancıydım birçok kez


kabul canım,

ben sana yalan söyledim

ne canım sana koşup gelecek kadar yakınında

ne de ismimin bir anlamı var

hâlâ birkaç ay ya da sayfa öncesindeyim

her çizginin üzerinden parmak uçlarımla geçiyor

o satırları yazarkenki yüz ifadeni hayal etmeden duramıyorum


sürekli yuvası ruhumun,

ben sana yalan söyledim

hâlâ rüzgarlardan kaçıyorum

kaçınıyorum yağmurlardan ve soğuk bakışlı insanlardan

bende bıraktığın sana sığınıyorum



hani bir yokuşumuz vardı

yuvasıydı ruhumun sürekli

‘korkuyor olmana rağmen tutuşalım’ demiştin

ve ben artık farklı biriydim

artık omzumdaki her iz senindi

VE BEN

artık elimde bir kitapla

parmak uçlarımda uzarken

en acımasız katil,

senin için olabileceğim her şey,

ben

olabilirdim!


46 görüntüleme0 yorum

Son Yazılar

Hepsini Gör

HASTANE

Naif Savaş

Yeşil -3

تعليقات


© Copyright
bottom of page